Omdat een paar mensen en zelfs m’n zoontje me ‘oud’ noemen, ging ik deze morgen naar een supermarkt met een ander doel dan die van de gewone klant of koper. Ik streef er tegenwoordig immers naar iedereen zoveel mogelijk gelijk te geven. Meer nog, ik doe er een schepje bovenop en wil dus voortaan niet alleen oud zijn, maar ook dik en lelijk…

 

 

In de koele winkel, weet ik waar ik naartoe moet en loop dus zonder aarzelen of om te kijken langs de rekken en koelkasten met voeding en drank om uiteindelijk stil te staan bij enkele plastic bakken waarin snoep ligt. Met een klein, metalen schepje, graaf ik tussen het met gelatine bereide snoepgoed. Ik spit het eigenlijk wat om, maak het dus los, vul de grote lepel met kleurige beertjes, auto’s en vissen en stop het dan allemaal in een doorschijnend zakje.

 

 

Wanneer ik vervolgens naar de kassa wandel, denk ik nog aan m’n zoontje die zoals z’n vader dol is op snoep. Hij belde me gisteren op. Het feit dat hij me opbelt is gelukkig niet zo bijzonder, hij doet dat immers wel vaker. Deze keer vroeg hij echter naar me terwijl hij in Marseille zit.

 

 

Samen met z’n moeder koos hij deze vakantiebestemming omdat hij er enkele plaatsen wil bezoeken die een ‘belangrijke’ rol spelen in een televisieserie die hij volgt: ‘Plus belle la vie.’. Zonder me zichtbaar druk te maken, heb ik hem al verschillende keren gezegd dat hij beter wat anders zou doen dan naar zo’n stomme soap te kijken. Maar kinderen luisteren nu eenmaal niet naar een … euhm … verstandige vader.

 

 

Nadat het zakje met snoep wordt gewogen en ik betaal, begin ik meteen aan mijn voornemen: ik beloof mezelf immers plechtig al het snoep op te eten om zo dikker te worden. ‘Oud en dik, dat zal dus geen probleem worden.’, mompel ik terwijl ik de supermarkt verlaat. ‘Lelijk worden is echter onmogelijk en zal me echt NOOIT lukken!’, stel ik vast. Zei ik trouwens al dat het steeds beter gaat met mijn zelfvertrouwen??

 

 

Adil Fraihi

Advertenties