Niet alleen weet ik het gewoon, maar kan ook niemand me van het tegendeel overtuigen, vrees ik: deze wereld verdient mijn liefde niet. Ik blijf er dus mee zitten. Het stapelt zich op en ik ontplof bijna omdat ik teveel passie en vuur heb. Het doet pijn want het brandt…

Omdat ik zo achterlijk en marginaal ben om pijn te bestrijden met pijn, kies ik ervoor mijn gedachte op een bijzondere wijze te laten zien en weten aan zowat iedereen die ik tegenkom. Op mijn onderarm komt zoals bij Popey af andere matrozen, een tattoo. Eén Engels woord zal er opstaan: HATE. In dukletters om te laten zien dat ik voortaan een hekel heb aan de wereld alles wat er op te vinden is…

Gisterenavond ben ik namelijk gaan eten met m’n oudste broer, mijn zusje, moeder, zoontje en enkele nichten. Een gezellige boel zou je denken en dat was het eigenlijk ook. Terwijl m’n zoon gekruide ribbetjes bestelde, vroeg ik zoals de meesten aan mijn tafel, mosselen. De ene ‘natuur’, de andere met witte wijn. Er werd veel gelachen en soms werd er ook ernstig gepraat over sociale, politieke en…euhm…seksuele thema’s. We zijn nu eenmaal een vrij seksuele familie…

Bovendien zaten we in een restaurant op een rustige, mooie en zelfs idyllische plek aan de Schelde. Je zou dus denken dat alles er was om gelukkig te zijn en zo leek het ook wel tot de lelijkste kelner aller tijden (en dan heb ik het zelfs NIET over het uiterlijk) aan mijn tafel stond met de afrekening die me deed huiveren…

Echt, voor de prijs die op het witte, glanzende ticketje stond, rij ik zelf wel naar de Noordzee of Zeeuws-Vlaanderen, pluk ik er tientallen kilo’s mosselen, slacht ik zelf een varken op strand om de ribben eruit te halen voor mijn zoon, kom ik terug naar huis en bereid ik alles eigenhandig voor! Het enige probleem is dat ik nooit zelf in de keuken sta. Ik haat de wereld dus! En u?

 

Adil Fraihi

Advertenties