Ik vraag me allang niet meer af waarom vreemde mensen me een goed gevoel geven. Het gebeurt immers wel vaker. Tijdens m’n verblijf in de bergen van Torremanzanas, verwachtte ik echter verrast te worden door een Spanjaard, niet door een Nederlander…

Hij zag er eigenlijk best gevaarlijk uit toen ik hem voor het eerst ontmoette. Hij ziet er immers uit als een zware jongen: ongeschoren, onverzorgd, zwaarlijvig en een petje op z’n hoofd met daarop een zonnebril. Niet alleen het uiterlijk van een lid van een motorbende dus maar ook nog een een manier van spreken dat op z’n minst assertief en frank kan genoemd worden.

Een Vlaamse komiek , Alex Agnew, beschrijft het in één van z’n sketches met een Nederlander die ergens op bezoek gaat en een kopje koffie aangeboden krijgt. Wanneer de biker/motard me vroeg wat ik wou drinken en ik antwoordde dat ik gewoon een glaasje water wou, zei hij echter: “Wil je echt geen ijsthee? Het is ook zonder zuiker en het blijft hier nooit lang staan dus je ñoet geen schrik hebben dat het bedorven is of zo.”. Ik aanvaardde het goedje meteen ook al wou ik eigenlijk gewoon water…

Nadat ik het huisje waarin hij leeft rustig bekijk en aan de muur enkele stickers en foto’s zie met het logo van Harley Davidson, draait hij ineens naar me en vraagt hij me iets waardoor hij me even op m’n benen deed trillen. Met een simpele vraag werd hij ineens iemand waarvoor ik diep buig en dus enorm veel respect voor heb.

Terwijl hij de grijze kruk bekijkt die ik gebruik kijkt hij in m’n ogen en vraagt hij luid: “Is het al lang geleden dat je je been gebroken hebt?”

Ik legde hem met plezier uit dat ik niets brak, maar MS heb. Hij zag dus niet dat ik een ernstige ziekte heb met een vieze handicap. Respect dus…

 

 

Adil Fraihi

Advertenties