Juist wanneer ik eindelijk wat licht begin te zien aan het einde van de donkere tunnel met onzinnige demonen, voel ik hoe anderen me er terug in willen duwen. Met alle macht verzet ik me, maar terwijl een federale instelling me in het zwart gat probeert te duwen, trekken de demonen aan m’n voeten. Willen ze me dood of zo?

Het besef dat ik veel te lang duistere gedachten had en echt moeite deed om er tegen te vechten, stuit op een nieuw en onbegrijpelijk fenomeen. Ik kreeg gisteren immers een brief van de FOD Sociale Zekerheid waarin stond dat ik geen recht meer heb op een integratietegemoetkoming. Het gaat om enkele honderden euro’s per maand…

Ze motiveren hun beslissing door te verwijzen naar beroepsinkomsten en de graad van zelfredzaamheid. Omdat ik er (nog steeds) van uitga dat er sprake is van een misverstand heb ik ze daarnet gebeld. Hun antwoord was koel: voor een beroep moet ik me richten tot de Arbeidsrechtbank want hun beslissing is definitief! Het feit dat ik door m’n oppensioenstelling minder verdien en een grotere score kreeg op die graad van zelfredzaamheid, is blijkbaar geen reden om hun beslissing te herzien zonder tussenkomst van een rechter..

Deze morgen deed ik waarschijnlijk daarom iets wat ik al een hele tijd niet meer gedaan heb, namelijk vloeken. Nee, ik richtte me niet tot iemand of iets maar was boos omdat ik wakker werd. Ik wil immers eeuwig slapen of zo…

Aan de andere kant zou ik ook kunnen emigreren naar een goedkoop land met veel blonde meisjes die groene ogen hebben en dol zijn op gepensioneerde veertigers zoals ik. Ik weet niet waar dat is, maar ik overweeg het wel, echt! En u?

 

Adil Fraihi

Advertenties