Ik open pas ’s middags mijn brievenbus. Gemakzucht, genetische luiheid, lichamelijke en soms ook mentale vermoeidheid zorgen er immers voor dat ik nooit vroeger ga zien wat de postbode in de gleuf van het postbakje stopt. Ik ben verrast te zien hoeveel brieven erin liggen. Toch trekt maar één omslag meteen m’n aandacht.

Vanop een afstand zie ik echter dat het geen liefdesbrief is. Niemand die me op een mysterieuze of geheime manier wil overtuigen dat ze me ongelooflijk graag ziet en gewoon wil knuffelen, me wil liefkozen door haar vingertjes door m’n veel te korte haren te laten glijden of gewoon hartstochtelijk met me wil vrijen. Nee, niets van dit alles. Een bekend logo op de enveloppe verraadt immers meteen dat een bericht is van mijn werkgever: ibz, oftewel de Federale Overheidsdienst (FOD) Binnenlandse Zaken.

13 jaar lang werk ik voor een departement van hetgeen in de volksmond nog steeds ‘ministerie’ wordt genoemd. Meer nog, ik ben er zelfs trots op en durf zeggen dat ik er een meer dan leuke tijd had. Ik leer er zelfs de vrouw kennen met wie ik wat later een kindje heb! Over de andere knappe ambtenaren ga ik het zelfs niet hebben. Regelmatig had ik nu eenmaal de indruk dat ik in een paradijs was beland met uitzonderlijk mooie mensen. Soms had ik dan weer het gevoel dat ik in de hel zat, vooral wanneer het druk was. Maar de leuke herinneringen overtreffen de minder leuke…

Ik  open de brief zo snel ik kan en zie dat het wordt ondertekend door zowat de belangrijkste ambtenaar van Binnenlandse Zaken. Haar naam en hoedanigheid verklap ik niet, maar ik moet zeggen dat ze om een onverklaarbare reden toch zorgt voor een traan die heel langzaam over m’n rechterwang rolt.

Hoewel ze me bedankt voor -en ik citeer- de goede diensten die u aan de Staat heeft bewezen, zijn het vooral m’n persoonlijke herinneringen én het feit dat dit nu voorgoed stopt, de voornaamste reden voor mijn emotionele reactie. Was het trouwens niet in haar bijzijn dat ik ooit de eed aflegde trouw te zullen zijn aan de koning, de grondwet en de wetten van het Belgische volk?

Het is met andere woorden bevestigd dat ik definitief en vroegtijdig op pensioen word gesteld. Hopelijk de start van een nieuw begin en geen overwinning van de k*tziekte MS. Ik mag toch KUTziekte zeggen, niet?

 

Adil Fraihi

Advertenties